Τῇ ἀφάτῳ σου εὐσπλαγχνίᾳ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν,

τῆς τρυφῆς τοῦ Παραδείσου ἡμᾶς καταξίωσον...

ρέσκεται ὁ κόσμος στὸ νὰ παραλλάσσει τὴ μορφή του, τὴ ζωή καὶ τὴ συμπεριφορά του, ἀναζητῶντας μὲ τὸ τρόπο αὐτὸ μιὰν ἐκτόνωση καὶ μιὰ περίεργη ψυχαγωγία, πού, κατὰ τὴ γνώμη του, τὸν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὰ καθημερινὰ καὶ δύσκολα καὶ τὸν φέρνει σιμὰ σὲ παραδείσιες στιγμές. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τοῦτες τὶς μέρες, τῶν μεταμφιέσεων τὶς ἐπίσημες τὶς μέρες, ἀποφεύγει τὸν πραγματικό του ἑαυτὸ καὶ ἀναζητεῖ προσωπεῖα. Προσωπεῖα πρόχειρα τὰ ὁποῖα, ὡστόσο, χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ κινεῖται μὲ ἄνεση ἀνάμεσα στοὺς συνανθρώπους του. Καὶ ἀρέσκεται νὰ ζεῖ μὲ τὸν τρόπο αὐτό, γιατὶ μὲ τὰ προσωπεῖα ποὺ χρησιμοποιεῖ, καταφέρνει νὰ ἐπιβιώνει. Νὰ τὰ «φέρνει βόλτα», κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο. Φυσικὰ ἄν μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ κατακερματίζει τὴν ψυχή του, κάνοντάς την ἕνα σπασμένο καθρέφτη, μὲ πολλὰ καὶ ἀκρωτηριασμένα πρόσωπα/εἴδωλα, αὐτὸ λίγο τὸν ἀπασχολεῖ. Ἔτσι τὶς μέρες αὐτὲς τῶν προσωπίδων καὶ τοῦ μασκαρέματος, ἡ διάθεση μπορεῖ νὰ ἀλλάξει, ὅμως δὲν τροποποιεῖται ὁ ψυχισμὸς κανενός, γιατὶ τελικὰ ὁ παράδεισος, ποὺ νομίζει ὁ καθένας ὅτι τὸν προσεγγίζει, εἶναι πολὺ μακρυά, μὲ ἀποτέλεσμα ὅταν συνειδητοποιήσει κάποτε τὴν αὐταπάτη ποὺ τὸν παγίδευσε, τὸτε νά μεταμεληθεῖ γιὰ τὸ χρόνο ποὺ ἀνάλωσε γιὰ ἐπουσιώδη καὶ δευτερεύοντα ζητήματα βιοσοφίας καὶ ὄχι μόνο. Κι ἕνα ἀπὸ αὐτά, εἶναι ἀναμφίβολα καὶ ἡ ἀναζήτηση προσωπείων κι ὄχι ἡ ἐκζήτηση τοῦ γνήσιου ἑαυτοῦ του, τοῦ χαμένου μέσα στὶς στοῖβες τοῦ χρόνου. Τοῦ χαμένου του χρόνου.

Περισσότερα...

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ,

ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ!

Παρακολουθῶντας τὶς καθημερινὲς ἐξελίξεις ἐκεῖνος ποὺ μαθήτευσε κοντὰ σὲ Διδασκάλους–ἐνσαρκώσεις τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου, θλίβεται βαθειὰ γιατί διαπιστώνει ὅτι ἐμεῖς, τὸ χριστεπώνυμο Πλήρωμα –Κληρικοὶ καὶ Λαϊκοὶ– ἔχουμε τόσο πολὺ πνευματικὰ συρρικνωθεῖ ὥστε συρρικνώσαμε σὲ βαθμὸ πνευματικοῦ κακουργήματος τὸ ἔργο καὶ τὴν παρουσία τῆς Ἐκκλησίας στὴν Πατρίδα μας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν διαφέρη πλέον ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες Εὐρωπαϊκὲς Χῶρες ὡς πρὸς τὴν ἀπουσία τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν καθημερινὴ καὶ τὴν Δημόσια ζωὴ τοῦ Κράτους!

Τὸ τραγικὸ εἶναι πώς, ὄχι μόνο καταντήσαμε σ’ αὐτὴν τὴν ἐσχάτη πνευματικὴ ἔνδεια ἀλλὰ καὶ ἔχουμε πεισθεῖ πὼς τὸ “ὑπεροχικὸ” καὶ ...“ὑπερπνευματικὸ” κριτήριο πολιτισμοῦ καὶ προόδου εἶναι τὸ σημερινὸ «σχῆμα τοῦ κόσμου»(!) καὶ σπεύδουμε νὰ ἐκσυγχρονίσουμε τὴν Πίστη καὶ τὴν Ποιμαντική μας μὲ αὐτὸ τὸ ψεύτικο κοσμοείδωλο τοῦ «ἀπατεῶνος αἰῶνος» μας! Στεκόμαστε μπροστὰ στὴν ἀπάτη τοῦ «κόσμου», ὅπως στέκεται ὁ κομπλεξικὸς ἄνθρωπος ἀντίκρυ στοὺς ἀνωτέρους του καὶ κάνουμε συνεχῶς ‘‘ἀβαρίες’’ γιὰ νὰ μὴν μᾶς χαρακτηρίσουν ἀφελεῖς, φοβικοὺς ἢ φονταμενταλιστές.

Περισσότερα...