ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ & ΕΞΕΛΙΞΗ ΔΕΝ ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΝΤΑΙ!

E.E. 178 179 Vougas

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ & ΕΞΕΛΙΞΗ

ΔΕΝ ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΝΤΑΙ!

Πρόσφατα “ἔπεσε” στό χέρια μου ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό μία ἐργασία τοῦ Θεοδοσίου Ντομπζάνσκυ γιά τήν ἐξέλιξη. Ὁ κ. Ντομπζάνσκυ, βιολόγος/γενετιστής στό ἐπάγγελμα, γεννήθηκε στήν Οὐκρανία τό 1900 καί πέθανε τό 1975 στίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Παρ’ ὅτι χριστιανός ὀρθόδοξος ὁ κ. Ντομπζάνσκυ ὑπῆρξε θερμός ὑποστηρικτής τῆς ἐξελικτικῆς θεωρίας χωρίς ταὐτοχρόνως νά ἀποκηρύσσει τήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, ἐκφράζοντας ἔτσι μιά παράξενη δική του “ἐξελικτική  θεολογία” κατά  τήν ὁποία ὁ Θεός Δημιουργός χρησιμοποιεῖ τήν ἐξέλιξη ὡς “ἐργαλεῖο” γιά τήν προσαρμογή καί βελτίωση τῶν ἔμβιων ὄντων ἀνάλογα μέ τίς συνθῆκες τοῦ φυσικοῦ τους περιβάλλοντος. Ὑπῆρξε δέ τόσο θερμός ὑποστηρικτής τοῦ Δαρβίνου καί τῆς θεωρίας του, πού τέσσερα χρόνια πρίν τό θάνατό του, τό 1971 (ὄντας καρκινοπαθής) ἔγραψε μιά ἀπό τίς πιό διάσημες ἐργασίες του μέ τίτλο “Τίποτα στή Βιολογία δέν ἔχει νόημα ἐκτός καί ἄν ἐξεταστεῖ κάτω ἀπό τό φῶς τῆς Ἐξέλιξης”1. Τό ἀπόσπασμα πού ἀνέφερα στήν ἀρχή τοῦ κειμένου εἶναι ἀπό τήν ἐν λόγω ἐργασία τήν ὁποία ἔχει γεμίσει μέ προσωπικές του πεποιθήσεις οἱ ὁποῖες φυσικά δέ συμβάλλουν στό νά μᾶς πείσουν γιά τήν ἀλήθεια τῶν γραφομένων του. Ἀνάμεσα στά ἄλλα ἀναφέρει:

“Εἶμαι δημιουργιστής καί ἐξελικτικός. Ἡ ἐξέλιξη εἶναι ἡ μέθοδος δημιουργίας τοῦ Θεοῦ ἤ τῆς Φύσης. Ἡ δημιουργία δέν εἶναι ἕνα γεγονός πού συνέβη τό 4004 π.Χ. Πρόκειται γιά μιά διαδικασία πού ξεκίνησε πρίν ἀπό περίπου 10 δισεκατομμύρια χρόνια καί βρίσκεται ἀκόμα σέ ἐξέλιξη.”

Περισσότερα

  • Εμφανίσεις: 472

Δύο ἐπιστολές περί ἀνεξιθρησκίας

E.E. 177 178 Nom

Δύο ἐπιστολές περί ἀνεξιθρησκίας

Ὁ Τζών Λόκ (17ος αἰώνας) δέν εἶναι ἀκόµη πολύ γνωστός στή χώρα µας. Ἄν καί ἤδη οἱ διδάσκαλοι τοῦ Γένους Ἅγιος Νικόδηµος ὁ Ἁγιορείτης καί ὁ Εὐγένιος Βούλγαρις, τόν µνηµονεύουν σέ συγγράµµατά τους (ὁ πρῶτος στό Συµβουλευτικό Ἐγχειρίδιο τόν χαρακτηρίζει «διαλεκτικώτατο καί µεταφυσικώτατο», ἐνῶ ὁ δεύτερος ἐπιχείρησε νά µεταφράσει καί ἕνα ἀπό τά ἔργα του), τό περιεχόµενο τοῦ πολυδιάστατου ἔργου του καί οἱ συγκεκριµένες ἰδέες του, πού θεωροῦνται θεµελιωτικές τοῦ πολιτικοοικονοµικοῦ ἰδεολογικοῦ ρεύµατος τοῦ φιλελευθερισµοῦ (τοῦ «λιµπεραλισµοῦ»), δέν ἔγιναν εὐρύτερα γνωστά, ἐνῷ στήν πορεία τῶν χρόνων, ἡ ὅποια ἐπιρροή του –στή χώρα µας πάντα– ἐπισκιάσθηκε ἀπό ἐκείνη τοῦ Κάρλ Μάρξ καί τῶν πολλῶν ἐπιγόνων του, φορέων τοῦ «ἐπιστηµονικοῦ σοσιαλισµοῦ», ὁ ὁποῖος συνιστοῦσε τό ἀντίπαλο δέος τοῦ φιλελευθερισµοῦ. Ἐπειδή, µάλιστα, οἱ µαρξιστές εἶχαν γιά διάφορους λόγους µεγαλύτερη ἀπήχηση στή χώρα µας –ἴσως καί ἐπειδή ἡ ἐπίκληση τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης στήν ὁποία προέβησαν ἦταν ὑποκατάστατο τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγµατος– καί προσέλκυσαν πολλούς στίς τάξεις τους, κατά αὐτῶν –ὡς τῶν πλέον ἐπικίνδυνων– στράφηκε καί ἡ ἀπολογητική τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας.

Περισσότερα

  • Εμφανίσεις: 74

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ” ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ!

epititlo pbb

 

Η  ΠΟΛΙΤΙΚΗ  “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ”  ΤΩΝ  ΦΥΛΩΝ!

Mέ πολλή θλίψη παρακολουθοῦμε τήν συμπεριφορά τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς ὡς πρός τόν χειρισμό τοῦ θέματος τῆς ἀλλαγῆς φύλου, καί τοῦ αἰτίου αὐτῆς, τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἕνας χειρισμός πού τόν χαρακτηρίζει ἡ προχειρότητα, ὁ λαϊκισμός, ὁ ἀμοραλισμός καί ἡ ψηφοθηρία.

Ὅμως, τά μεγάλα θέματα, ἰδιαιτέρως αὐτά πού ἀφοροῦν στήν συγκρότηση τῆς προσωπικότητος, ἀπαιτοῦν σοβαρότητα καί πνευματικότητα ἐκ μέρους τῆς Πολιτείας, γι’ αὐτό καί πρέπει νά ἐπιζητῆται ἡ συνδρομή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Ὁποία εἶναι ἡ μόνη πού, μέ τίς Ὁδηγίες τοῦ Πλάστου καί Δημιουργοῦ μας, γνωρίζει σέ βάθος τήν ἀνθρώπινη ψυχή καί τίς ἀντιστοιχίες τῆς λειτουργίας της στό σῶμα.

Ἡ Πολιτεία μέχρι σήμερα ἀντιμετωπίζει τό θέμα τοῦ φύλου κάθε ἀνθρώπου μόνο ὡς ἐπιλεγμένη σεξουαλική συμπεριφορά, δείχνοντας ἔτσι ἀσπλαχνία καί ἀδιαφορία γιά τήν ψυχική ἀναστάτωση καί τά ψυχικά κενά πού ὁδηγοῦν τούς ἀνθρώπους στήν ἀνταρσία καί ἀποδοκιμασία τοῦ βιολογικοῦ φύλου τους.

Τό θέμα εἶναι πάρα πολύ σοβαρό γιά νά τό ἐμπιστευθοῦμε σέ μιά Πολιτεία, ἡ ὁποία, σάν παράρτημα τοῦ Παγκοσμίου Πολιτικοῦ ἀμοραλισμοῦ, ἐπιχειρεῖ νά τό ἁπλοποιήση, προκειμένου νά ἐπαναφέρη –μέ τό πονηρό κόλπο τῶν μεταρρυθμίσεων– ὡς κάτι τό ἐντελῶς νέο καί προοδευτικό τήν πρακτική πού ἀπό χιλιετιῶν ὅταν ἀκολουθήθηκε εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τήν ἀποδιοργάνωση τοῦ ψυχοσωματικοῦ κόσμου τῶν ἀνθρώπων καί τήν μετατροπή τῶν κοινωνιῶν σέ βαρβαρικά, ἐπιθετικά καί ἄγρια σύνολα.

Περισσότερα

  • Εμφανίσεις: 248

Ὁ λησμονημένος χαιρετισμός «Χριστὸς Ἀνέστη»!

173 6 PLemoni

Ὁ  λησμονημένος χαιρετισμός

«Χριστὸς Ἀνέστη»!

 
Μέρες Ἀναστάσιμες, αἰσιόδοξες, φωτεινὲς καὶ μὲ τὴν Ἄνοιξη νὰ μεριμνᾶ, ὥστε ν᾿ ἀποτινάξουμε τὴν ὅποια στάχτη τοῦ χειμῶνα καὶ νὰ εὐελπιστοῦμε, ὅτι ὅλα θὰ δρομολογηθοῦν στὸν ἔγκοπο βίο μας, μὲ τὴ σφραγῖδα τῆς ἀδιάλειπτης Παρουσίας Του καὶ στοργῆς. 
Οἱ Ἐκκλησιὲς ἀκόμα εὐωδιάζουν ἀπὸ τὰ μῦρα τοῦ Ἐπιταφίου καὶ τῆς Ἀνάστασης. Τὰ κεριὰ στὰ μανουάλια ἀκόμα φωτίζουν μὲ τὸ ἀνέσπερο φῶς τῆς Ἀναστάσεως καὶ φωταγωγοῦν τὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν, ὅμως μέσα στὸν κόσμο, στὸν κόσμο ποὺ δέχτηκε τὸν Ἐπιτάφιο, ποὺ χάρηκε τὴν Ἀνάσταση, ποὺ γιόρτασε καὶ χάρηκε, μιὰ ἀδιαφορία γιὰ ὅλ᾿ αὐτὰ πλανᾶται. Ἀδιαφορία ντυμένη μὲ τὸ ἔνδυμα τῆς προοδευτικότητας καὶ τοῦ συγχρονισμοῦ, ὥστε νὰ μὴ φανοῦμε πὼς εἴμαστε καθυστερημένοι ἤ ἀνακόλουθοι τῶν ὅσων συμβαίνουν ἤ ἐξελίσσονται γύρω μας. Ἔτσι, μέρες ποὺ εἶναι, δὲν μπορεῖ νὰ θεωρεῖται σωστὸ ὥστε ὁ χαιρετισμὸς μεταξὺ τῶν πιστῶν νὰ εἶναι:
Χριστὸς Ἀνέστη!
Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!...
Γιατὶ κάτι τέτοιο εἶναι παρωχημένο πιά(!). Δὲ χρειάζεται, γι᾿ αὐτὸ  καὶ λέγεται ἡ ἀόριστη φράση «Χρόνια Πολλά», ἔτσι ὥστε νὰ τὰ καλύψει ὅλα(!).
Ὅμως, ἔτσι ἔπρεπε νὰ ἐξελιχτοῦν τὰ πράγματα καὶ γιατί, τἄχα; 
Γιὰ νὰ εἴμαστε τίμιοι μὲ αὐτὰ ποὺ πιστεύουμε, καλὸ θὰ εἶναι νὰ σεβόμαστε ὅ,τι μᾶς παραδίδεται κι ὄχι νὰ τὸ ἀπορρίπτουμε χωρὶς νὰ τὸ ἐρευνήσουμε καλῶς.
Ἐπειδὴ ἄν σταθοῦμε μὲ σύνεση καὶ προσοχὴ πάνω στὸν χαιρετισμὸ αὐτόν, τότε θὰ καταλάβουμε πραγματικὰ τί σημαίνει Ἀνάσταση καὶ για­τὶ ἡ Ἐκκλησία γιὰ σαράντα ὁλόκληρες μέρες πανηγυρίζει τὸ μέγα αὐ­τὸ γεγονός: ὅτι δηλαδή, «Χριστὸς ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο» (ἅγ. Ἰ. Χρυσόστομος). Αὐτὸ ἄλλωστε δὲν εἶναι καὶ τὸ μέγα ζητούμενο γιὰ τὸν κάθε θνητό;
Ἑπομένως, γιατὶ νὰ πάψουμε νὰ τιμᾶμε τὴν ὄμορφη αὐτὴ συνήθεια τῶν προγόνων μας, ἡ ὁποία σὺν τοῖς ἄλλοις, εἶναι καὶ μιὰ ὁμολογία γιὰ τὸν κάθε πιστὸ ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὰ ὅσα διακήρυξε τὴν ὥρα τοῦ Βαπτίσματός του καὶ τὸ ἀνανεώνει σὲ κάθε εὐχαριστιακὴ σύναξη, «προσδοκᾶ Ἀνάσταση νεκρῶν...» (Σύμβολο τῆς Πίστεως); 
Ἄς πάψουμε, λοιπόν, νὰ εἴμαστε συντονισμένοι μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου, ποὺ εὔχεται ἀόριστα «Χρόνια πολλὰ» κι ἄς ζήσουμε τὴ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως μὲ τὸν ἀξεπέραστο χαιρετισμό: 
Χριστὸς Ἀνέστη!
Ἀληθῶς Ἀνέστη!
 Σκόπελος                                                                                                                                                 π. Κ. Ν. Καλλιανός
Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ 2017
 

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ»  Ἀρ. Τεύχους 177                    Μάϊος 2017
  • Εμφανίσεις: 246

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ, ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΓΕΙΟΥ ΖΩΗΣ

EE176 pVasileiou

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ,
ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΓΕΙΟΥ ΖΩΗΣ

Πάσχα σημαίνει διάβαση «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν Ζωήν». Καί Ζωή εἶναι ἡ Αἰώνια, ὄχι ἡ πρόσκαιρη. Ἡ πρόσκαιρη βιοτή μας δέν πρέπει νά ὀνομάζεται ζωή, ἀλλά ἀναμονή τοῦ θανάτου, ἀφοῦ ὅλη της ἡ μεταπτωτική ἀποδόμηση, ὅλες οἱ πτυχές τῆς λειτουργίας της εἶναι προετοιμασία καί προανάκρουσμα τοῦ θανάτου, καί τό ἀποτέλεσμα, ἡ κατάληξή της, ὁ θάνατος!
Αὐτή ἡ πραγματικότητα, ἡ διαπίστωσή μας γιά τήν ματαιότητα καί τήν περιορισμένη διάρκεια αὐτῆς τῆς ἐπιγείου ζωῆς, ἀλλά καί ὁ ἐνδιάθετος πόθος γιά τήν Αἰωνιότητα, πού ὁ Θεός ἔχει ἐνσπείρει μέσα μας, ὁδήγησε καί ὁδηγεῖ συνεχῶς τήν ἀνθρωπότητα σέ μιά ἀδιάκοπη ἀναζήτηση τρόπων παρατάσεως τῆς ἐπιγείου ζωῆς, ἀντί νά τήν ὁδηγεῖ στήν βίωση τῆς μοναδικῆς Θεανθρώπινης ζωῆς πού «εἰσάγει τόν ἄνθρωπο πάλιν εἰς τόν Παράδεισον», στό «ἀρχαῖον κάλλος» του καί στήν Παραδείσια, στήν ἐκτός τοῦ κόσμου τούτου καί τῆς ἐπιγείου ζωῆς μακαριότητα.

Περισσότερα

  • Εμφανίσεις: 976

Copyright © 2017 Αγιος Νικόλαος Πευκακίων All Rights Reserved.