ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ” ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ!

epititlo pbb

 

Η  ΠΟΛΙΤΙΚΗ  “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ”  ΤΩΝ  ΦΥΛΩΝ!

Mέ πολλή θλίψη παρακολουθοῦμε τήν συμπεριφορά τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς ὡς πρός τόν χειρισμό τοῦ θέματος τῆς ἀλλαγῆς φύλου, καί τοῦ αἰτίου αὐτῆς, τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἕνας χειρισμός πού τόν χαρακτηρίζει ἡ προχειρότητα, ὁ λαϊκισμός, ὁ ἀμοραλισμός καί ἡ ψηφοθηρία.

Ὅμως, τά μεγάλα θέματα, ἰδιαιτέρως αὐτά πού ἀφοροῦν στήν συγκρότηση τῆς προσωπικότητος, ἀπαιτοῦν σοβαρότητα καί πνευματικότητα ἐκ μέρους τῆς Πολιτείας, γι’ αὐτό καί πρέπει νά ἐπιζητῆται ἡ συνδρομή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Ὁποία εἶναι ἡ μόνη πού, μέ τίς Ὁδηγίες τοῦ Πλάστου καί Δημιουργοῦ μας, γνωρίζει σέ βάθος τήν ἀνθρώπινη ψυχή καί τίς ἀντιστοιχίες τῆς λειτουργίας της στό σῶμα.

Ἡ Πολιτεία μέχρι σήμερα ἀντιμετωπίζει τό θέμα τοῦ φύλου κάθε ἀνθρώπου μόνο ὡς ἐπιλεγμένη σεξουαλική συμπεριφορά, δείχνοντας ἔτσι ἀσπλαχνία καί ἀδιαφορία γιά τήν ψυχική ἀναστάτωση καί τά ψυχικά κενά πού ὁδηγοῦν τούς ἀνθρώπους στήν ἀνταρσία καί ἀποδοκιμασία τοῦ βιολογικοῦ φύλου τους.

Τό θέμα εἶναι πάρα πολύ σοβαρό γιά νά τό ἐμπιστευθοῦμε σέ μιά Πολιτεία, ἡ ὁποία, σάν παράρτημα τοῦ Παγκοσμίου Πολιτικοῦ ἀμοραλισμοῦ, ἐπιχειρεῖ νά τό ἁπλοποιήση, προκειμένου νά ἐπαναφέρη –μέ τό πονηρό κόλπο τῶν μεταρρυθμίσεων– ὡς κάτι τό ἐντελῶς νέο καί προοδευτικό τήν πρακτική πού ἀπό χιλιετιῶν ὅταν ἀκολουθήθηκε εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τήν ἀποδιοργάνωση τοῦ ψυχοσωματικοῦ κόσμου τῶν ἀνθρώπων καί τήν μετατροπή τῶν κοινωνιῶν σέ βαρβαρικά, ἐπιθετικά καί ἄγρια σύνολα.

Περισσότερα

  • Εμφανίσεις: 144

Ὁ λησμονημένος χαιρετισμός «Χριστὸς Ἀνέστη»!

173 6 PLemoni

Ὁ  λησμονημένος χαιρετισμός

«Χριστὸς Ἀνέστη»!

 
Μέρες Ἀναστάσιμες, αἰσιόδοξες, φωτεινὲς καὶ μὲ τὴν Ἄνοιξη νὰ μεριμνᾶ, ὥστε ν᾿ ἀποτινάξουμε τὴν ὅποια στάχτη τοῦ χειμῶνα καὶ νὰ εὐελπιστοῦμε, ὅτι ὅλα θὰ δρομολογηθοῦν στὸν ἔγκοπο βίο μας, μὲ τὴ σφραγῖδα τῆς ἀδιάλειπτης Παρουσίας Του καὶ στοργῆς. 
Οἱ Ἐκκλησιὲς ἀκόμα εὐωδιάζουν ἀπὸ τὰ μῦρα τοῦ Ἐπιταφίου καὶ τῆς Ἀνάστασης. Τὰ κεριὰ στὰ μανουάλια ἀκόμα φωτίζουν μὲ τὸ ἀνέσπερο φῶς τῆς Ἀναστάσεως καὶ φωταγωγοῦν τὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν, ὅμως μέσα στὸν κόσμο, στὸν κόσμο ποὺ δέχτηκε τὸν Ἐπιτάφιο, ποὺ χάρηκε τὴν Ἀνάσταση, ποὺ γιόρτασε καὶ χάρηκε, μιὰ ἀδιαφορία γιὰ ὅλ᾿ αὐτὰ πλανᾶται. Ἀδιαφορία ντυμένη μὲ τὸ ἔνδυμα τῆς προοδευτικότητας καὶ τοῦ συγχρονισμοῦ, ὥστε νὰ μὴ φανοῦμε πὼς εἴμαστε καθυστερημένοι ἤ ἀνακόλουθοι τῶν ὅσων συμβαίνουν ἤ ἐξελίσσονται γύρω μας. Ἔτσι, μέρες ποὺ εἶναι, δὲν μπορεῖ νὰ θεωρεῖται σωστὸ ὥστε ὁ χαιρετισμὸς μεταξὺ τῶν πιστῶν νὰ εἶναι:
Χριστὸς Ἀνέστη!
Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!...
Γιατὶ κάτι τέτοιο εἶναι παρωχημένο πιά(!). Δὲ χρειάζεται, γι᾿ αὐτὸ  καὶ λέγεται ἡ ἀόριστη φράση «Χρόνια Πολλά», ἔτσι ὥστε νὰ τὰ καλύψει ὅλα(!).
Ὅμως, ἔτσι ἔπρεπε νὰ ἐξελιχτοῦν τὰ πράγματα καὶ γιατί, τἄχα; 
Γιὰ νὰ εἴμαστε τίμιοι μὲ αὐτὰ ποὺ πιστεύουμε, καλὸ θὰ εἶναι νὰ σεβόμαστε ὅ,τι μᾶς παραδίδεται κι ὄχι νὰ τὸ ἀπορρίπτουμε χωρὶς νὰ τὸ ἐρευνήσουμε καλῶς.
Ἐπειδὴ ἄν σταθοῦμε μὲ σύνεση καὶ προσοχὴ πάνω στὸν χαιρετισμὸ αὐτόν, τότε θὰ καταλάβουμε πραγματικὰ τί σημαίνει Ἀνάσταση καὶ για­τὶ ἡ Ἐκκλησία γιὰ σαράντα ὁλόκληρες μέρες πανηγυρίζει τὸ μέγα αὐ­τὸ γεγονός: ὅτι δηλαδή, «Χριστὸς ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο» (ἅγ. Ἰ. Χρυσόστομος). Αὐτὸ ἄλλωστε δὲν εἶναι καὶ τὸ μέγα ζητούμενο γιὰ τὸν κάθε θνητό;
Ἑπομένως, γιατὶ νὰ πάψουμε νὰ τιμᾶμε τὴν ὄμορφη αὐτὴ συνήθεια τῶν προγόνων μας, ἡ ὁποία σὺν τοῖς ἄλλοις, εἶναι καὶ μιὰ ὁμολογία γιὰ τὸν κάθε πιστὸ ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὰ ὅσα διακήρυξε τὴν ὥρα τοῦ Βαπτίσματός του καὶ τὸ ἀνανεώνει σὲ κάθε εὐχαριστιακὴ σύναξη, «προσδοκᾶ Ἀνάσταση νεκρῶν...» (Σύμβολο τῆς Πίστεως); 
Ἄς πάψουμε, λοιπόν, νὰ εἴμαστε συντονισμένοι μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου, ποὺ εὔχεται ἀόριστα «Χρόνια πολλὰ» κι ἄς ζήσουμε τὴ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως μὲ τὸν ἀξεπέραστο χαιρετισμό: 
Χριστὸς Ἀνέστη!
Ἀληθῶς Ἀνέστη!
 Σκόπελος                                                                                                                                                 π. Κ. Ν. Καλλιανός
Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ 2017
 

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ»  Ἀρ. Τεύχους 177                    Μάϊος 2017
  • Εμφανίσεις: 169

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ, ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΓΕΙΟΥ ΖΩΗΣ

EE176 pVasileiou

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ,
ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΓΕΙΟΥ ΖΩΗΣ

Πάσχα σημαίνει διάβαση «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν Ζωήν». Καί Ζωή εἶναι ἡ Αἰώνια, ὄχι ἡ πρόσκαιρη. Ἡ πρόσκαιρη βιοτή μας δέν πρέπει νά ὀνομάζεται ζωή, ἀλλά ἀναμονή τοῦ θανάτου, ἀφοῦ ὅλη της ἡ μεταπτωτική ἀποδόμηση, ὅλες οἱ πτυχές τῆς λειτουργίας της εἶναι προετοιμασία καί προανάκρουσμα τοῦ θανάτου, καί τό ἀποτέλεσμα, ἡ κατάληξή της, ὁ θάνατος!
Αὐτή ἡ πραγματικότητα, ἡ διαπίστωσή μας γιά τήν ματαιότητα καί τήν περιορισμένη διάρκεια αὐτῆς τῆς ἐπιγείου ζωῆς, ἀλλά καί ὁ ἐνδιάθετος πόθος γιά τήν Αἰωνιότητα, πού ὁ Θεός ἔχει ἐνσπείρει μέσα μας, ὁδήγησε καί ὁδηγεῖ συνεχῶς τήν ἀνθρωπότητα σέ μιά ἀδιάκοπη ἀναζήτηση τρόπων παρατάσεως τῆς ἐπιγείου ζωῆς, ἀντί νά τήν ὁδηγεῖ στήν βίωση τῆς μοναδικῆς Θεανθρώπινης ζωῆς πού «εἰσάγει τόν ἄνθρωπο πάλιν εἰς τόν Παράδεισον», στό «ἀρχαῖον κάλλος» του καί στήν Παραδείσια, στήν ἐκτός τοῦ κόσμου τούτου καί τῆς ἐπιγείου ζωῆς μακαριότητα.

Περισσότερα

  • Εμφανίσεις: 897

Θά δοῦμε Ἀνάσταση;

EE176 SKargakos 1

Θά δοῦμε Ἀνάσταση;

Εἰλικρινά μοῦ εἶναι ἀδύνατον νά παρακολουθήσω τά οἰκονομικά. Μπῆκαν τόσοι καινούργιοι ὅροι στήν τρέχουσα Ἑλληνική, πού τήν κάνουν νά μοῦ θυμίζει ... κινέζικη. Κι ὅμως, στήν Κίνα ἄκουγα τούς λεκτικούς λαρυγγισμούς τῶν Κινέζων σάν χελιδονίσματα! Πολύ μικρός, καί ἀδαής περί τήν ἀγγλική, ἄκουγα τραγούδια μπλούζ καί ἔνιωθα ὅτι ἀπό κάθε λέξη, ἀπό κάθε στίχο νά ἀναβλύζει πόνος. Τώρα νιώθω πόνο, ὅταν ἀκούω τήν ὑποτιθέμενη Ἑλληνική. Καί δέν εἶναι μόνον οἱ τεχνοκράτες πού γκρέμισαν τό τεῖχος τῆς Ἑλληνικῆς, γιά νά βάλουν δικούς τους ὅρους· ἐδῶ καταρρίφθηκαν ὅλα τά βάθρα τῆς ἠθικῆς.
Ἄς μήν κακολογοῦμε μόνο τούς πολιτικούς. Τεράστια εὐθύνη ἔχουν γιά τόν ξεπεσμό τῆς χώρας καί κάποιοι συγγραφεῖς, διανοούμενοι καί λογοτέχνες. Λές καί τό ’χαν ἄχτι νά κάνουν στάχτη, ὅπως λέει καί τό παλαιό ἆσμα, κάθε φραγμό εὐπρεπείας. Βάλθηκαν νά καταρρίψουν τήν ἀπό αὐτούς λεγόμενη ἀστική ἠθική –τάχα σάν ψεύτικη– κι ἔτσι κατέρριψαν κάθε ἴχνος σεμνότητας καί λεπτότητας. Τό «πρέπει» ὑποτάχθηκε στά «μ’ ἀρέσει» καί «γουστάρω». Τό «αὐτά θέλει ὁ κόσμος» ἔγινε συγγραφικός κανόνας. Εἶναι ἀδύνατον νά διαβάσεις ἕνα σύγχρονο μυθιστόρημα καί νά μή γευθεῖς τουλάχιστον μιά εἰκοσάδα αἰσχρογραφιῶν. Πολλοί καί πολλές ἀρχίζουν ἀπό τήν πρώτη γραμμή, γιά νά προδιαθέσουν εὐμενῶς τόν ἀναγνώστη, ὅτι δηλαδή σέ παρακάτω σελίδες θά γευθεῖ ὅσα γεύονταν τήν παλαιά ἐποχή ὅσοι διαβιοῦσαν στά βιβλικά Σόδομα καί Γόμορρα. Καί τό κακό εἶναι ὅτι ἡ αἰσχρολογία πέρασε καί στή Βουλή, πέρασε καί στήν τηλοψία. Συχνά νέοι δημοσιογράφοι μοῦ τηλεφωνοῦν γιά νά τούς ἐξηγήσω –ὡς γνώστης τῆς παλαιᾶς ἀργκό– τούς αἰσχρολογικούς νεολογισμούς διαφόρων πολιτικῶν καί συζητητῶν πού ἐμφανίζονται στά κανάλια. Ἀδυνατῶ. Διότι τούτη ἡ ἀργκό δέν ἔχει τή φινέτσα τῆς παλιᾶς. Συγγενεύει περισσότερο μέ γοριλλοφώνημα.

Δυστυχῶς τά γοριλλογραφήματα καί τά γοριλλοφωνήματα κυριαρχοῦν παντοῦ. Ἄν, μάλιστα, πέσεις σέ μπουλούκι ἀλαλαζόντων νεαρῶν ὀπαδῶν ἀθλητικῆς ὁμάδας, ἔχεις τήν αἴσθηση ὅτι κολυμπᾶς σέ μιά κολυμπήθρα Σιλωάμ βούρκου. Εἶχα τήν «εὐτυχία» νά συνταξιδεύω κάποιο βράδυ στό τραῖνο μέ ἕνα τέτοιο μπουλούκι. Κάθε νεαρός ἦταν μπουμπούκι χυδαιότητας. Μέ τό πρόσχημα ὅτι ὀγκάνιζαν ὑπέρ τῆς ὁμάδας τους, διατράνωναν τίς σεξουαλικές τους ἐπιδόσεις –κατά τό παράδειγμα κάποιου βουλευτῆ– ἐπί ὅλων τῶν ὀπαδῶν τῶν ἄλλων ὁμάδων. Ὁ διπλανός μου, ἕνας κύριος μέ ἄσπρα μαλλιά, δάκρυσε. «Καί νά σκεφτεῖτε», μοῦ εἶπε, «ὅτι γι’ αὐτή τήν ὁμάδα ἔδωσα τά καλύτερα χρόνια τῆς ζωῆς μου». Τόν παρηγόρησα λέγοντας: «Τότε κάναμε ἀθλητισμό, τώρα κάνουμε ... ἀλητισμό»!
Συχνά διερωτῶμαι: Ποιά εἶναι τά πρότυπα τῆς νέας γενιᾶς, γιά νά ἀπαιτοῦμε ἀπό αὐτή καλή συμπεριφορά; Τά ΜΜΕ, κυρίως ἡ τηλοψία, προβάλλουν ὅλη τήν καλλιτεχνική καί πνευματική ἀσημαντότητα. Θρῆνος καί κοπετός γιά ἕναν νεαρό τραγουδιστή πού βρῆκε τραγικό θάνατο, τόν ὁποῖο πρίν ἀπό ἕξι μῆνες δέν τόν ἤξερε κανείς. Ὅμοιος θρῆνος καί κοπετός γιά ἕναν Κυ­πριακῆς καταγωγῆς τραγουδιστή τοῦ ρόκ πού ἔφυγε νωρίς, καί ὁ ὁποῖος δέν ἦταν λουλούδι γιά μύρισμα. Πόσο χρόνο ἀφιέρωσαν τά κανάλια καί τά ρα­διόφωνά μας γιά τή μεγάλη κυρία τοῦ θεάτρου, τήν Ἄννα Συνοδινοῦ; Ὁδηγοῦσα κάποιο βράδυ κι ἄκουγα ραδιόφωνο. Τελευταῖα εἴδηση ὁ θάνατος τοῦ Π. Φυσσοῦν. Ἀλλοίμονον κι ἄν κάποιος φύγει ἀπό τήν ἄμεση δημοσιότητα. Ὁ θάνατός του θά μᾶς ἀπασχολήσει ὅσο κι ὁ θάνατος ἑνός ψαριοῦ στό ἐνυδρεῖο μας! Μοῦ τηλεφωνεῖ ἔξαλλος ἀπό τήν Θεσσαλονίκη νέος καθηγητής καί μοῦ λέει, πλήρης ὀργῆς, ὅτι σέ κάποιο ἀναγνωστικό τοῦ Γυμνασίου οἱ ἀνθολόγοι διάλεξαν ἀπό τόν Μακρυγιάννη ἕνα ἀπόσπασμα πού βρίζει τόν Κολοκοτρώνη.
Καί ἀπορῶ: Ὁ διάλογος τοῦ Μακρυγιάννη μέ τόν Δεριγνύ τούς ξίνιζε; Τούς βρόμαγε καί τό ἄλλο μέ τά δύο ἀρχαῖα ἀγάλματα πού τά παλληκάρια του βρήκανε στό Ἄργος; Γι’ αὐτό γεννιέται βάσιμα ἡ ὑποψία ὅτι ὅλα αὐτά γίνον­ται ἐσκεμμένα γιά νά ἰσοπεδωθοῦν ψυχικά τά παιδιά. Ἀπό τό παρελθόν προβάλλεται ὅ,τι χειρότερο καί ὄχι ὅ,τι καλύτερο. Ὁ Καραϊσκάκης, γιά παρά­δειγμα, εἶναι γνωστός γιά τίς αἰσχρολογίες του, ἀλλ’ ὄχι γιά τήν ἀριστουρ­γη­ματική του τακτική πού ἐφάρμοσε στή μάχη τῆς Ἀράχοβας. Δυστυχῶς, οἱ πνευματικοί διαφεντευτές αὐτοῦ τοῦ τόπου δέν ἔχουν κατανοήσει ὅτι τό παιδί θά γίνει ὅ,τι τοῦ δείξεις. Κι αὐτό πού δείχνεται στά παιδιά εἶναι συχνά ἀβυσσαλέο, ὅταν δέν εἶναι χυδαῖο. Εἴδαμε τίς μέρες τῶν μεγάλων γιορτῶν τόν ἐξευτελισμό τοῦ Ἁγίου Βασιλείου. Φοβᾶμαι ὅτι τό Πάσχα θά ἔχουμε γελοιποίηση καί τῆς Ἀναστάσεως. Κατόπιν τούτου, πῶς νά βρεῖ ἀνάταση καί νά φθάσει στήν ἀνάσταση ὁ τόπος αὐτός;

                                                                                                              Σαράντος Ἰ. Καργάκος

"ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ", ΤΕΥΧΟΣ 176, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2017

 

 

 

Ἱστορικός, συγγραφέας
www.sarantoskargakos.gr

  • Εμφανίσεις: 106

«Ἰδού ἀναβαίνωμεν...»

EE176 pKallianiou

«Ἰδού ἀναβαίνωμεν...»

(Μικρά εἰσαγωγικά στή Μεγάλη Ἑβδομάδα)

“Δέν ὑπάρχει κανένα ἱστορικό γεγονός καί κανένα ἔγκλημα πιό ἀπάνθρωπο, ἀπ᾿ αὐτό πού ὁ Θεάνθρωπος Χριστός ἔζησε καί ὑπέφερε πάνω στό Γολγοθᾶ, καί πού κάθε χρόνο οἱ Χριστιανοί γιορτάζουμε τή Μεγάλην Ἑβδομάδα”. Καί πράγματι, ἄν προσέξουμε τά ὅσα διαδραματίζονται τή Μεγάλη Ἑβδομάδα, τότε ἀσφαλῶς θά κατανοήσουμε πλήρως τόν λόγο τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου πού ἀναφέρει ὅτι “αὐτή, ἡ Μ. Ἐβδομάδα δηλαδή, βασιλικῶς ὑπερέχει τάς ἄλλας ἑβδομάδας τοῦ ἑνιαυτοῦ” Γιατί “ὄντως φοβερά αὐτῆς τῆς Ἑβδομάδος τά Μυστήρια! Ὅλη ἡ ποίηση τοῦ Χριστιανισμοῦ καί ὅλη ἡ δόξα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπό αὐτή τήν ἑβδομάδα πηγάζουν”
Πολύ συνοπτικά καί μέ τή βοήθεια τῶν Ἱ. Συναξαρίων δίνω ἕνα χάρτη τῆς πνευματικῆς γεωγραφίας τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος.
Ἀρχίζοντας ἀπό τήν Κυριακή τῶν Βαΐων, πού ἄν καί δέν ἀνήκει στόν κύκλο τῶν ἱερῶν ἡμερῶν τῆς Μ. Ἑβδομάδος, ἐν τούτοις εἶναι ἡ θύρα πού μᾶς εἰσάγει σ᾿ αὐτήν, βλέπουμε ν᾿ ἀναφέρουν οἱ Συναξαριστές “Εἰς τή ἔκτην ταύτην Κυριακήν τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, τήν περιφανῆ καί ὑπέρλαμπρον ἑορτήν τῶν Βαΐων πανηγυρίζομεν...”

Περισσότερα

  • Εμφανίσεις: 80

Copyright © 2017 Αγιος Νικόλαος Πευκακίων All Rights Reserved.